Poetry & Short Stories

It came into my life whilst you were leaving, who knows maybe you weren't gone yet? Yes, its eyes were just as beautiful as yours, the chat was nice too, and its skin got me drunk, like it did when I wrote for you. Do you believe, every time we said, "let's have a conversation", the subject was about you, and the reproaches of our hearts grow longer each time. Every time we talk about you it brings us closer, and silence becomes our unsung song. Time passes like water, yes it was a whole day since you left, a whole day has imprisoned me in twenty-four hours.

And yet, I still don't know its name, damn, I couldn't ask out of shame. But the time came, we had to meet, wasting anymore time was of no use to it or me. Whilst holding my hands, it lifted its head and looked into my eyes for a long time. It said "this is the last, it wasn't the first, but it would be the last. It whispered its name, "my name is loneliness, let it begin, the most beautiful of loves.

Good morning — isn't it a beautiful day? Shall we walk along the beach? What do you mean? Are you tired? Is everything alright? Are you okay? Alright then, how about a nice cup of tea? I'll make it right now — oh, I've put sugar in yours by mistake. Never mind, I'll just drink mine, then yours too. I know you'll scold me later for drinking sugared tea. Anyway — let's pick a good film to watch. I don't understand. What do you mean? Do you really want to sleep again? Alone, is that it? Don't you want me near? Fine, as you wish. I'll read while you sleep.

Why are you laughing? Yes, I'll read. You've forgotten — I started the books you recommended. I have them all, and I've begun. I promise, I won't make a mess at home. And you might not have noticed, but I've stopped biting my nails too. Go on, sleep — but promise you'll be up for dinner. I'll cook something nice for us. What do you mean I can't cook? If you enjoy it and want more, don't push your luck — I won't give you seconds. Fine, I'll clean the kitchen once I'm done. Rest well. I wonder when you'll wake — it's barely been two minutes and I already miss you. It isn't normal to sleep this long.

What's wrong with me? Why am I crying? See, I'm talking to myself again. It's fine to talk to yourself — it's not being able to answer that hurts. Do you remember how long it's been since we parted? Where are you now? What are you doing? Please don't tell me to take care of myself. I will, of course I will. But when will you look at me again, with those beautiful eyes? When will you smile — just for me — again?

You left, and the city grew afraid of loneliness — the streets turned cold, frightened of being alone. The stars grew restless, and the sun looked down on you with tearful eyes. Each day begins with the hope that you'll return, forgetting the sorrow you carried only yesterday. This was the last time you left — and somehow, it made me forget yesterday too.

It was an ordinary day in England, with rain pounding against the windows. Emily had locked herself in her room, waiting for the rain to stop. Emily lived in a small town in the south of England with her younger brother Mat, her mother Louise, and her father Tony. Emily hated the rain and told her family at every opportunity how much she disliked it. However, Louise and Tony's love story had started on a rainy day. It wasn't surprising weather to meet someone in England, but her parents had met in a bar where they had taken shelter from the rain. After her father went to work, Louise asked Emily why she disliked the rain. She asked this question every time it rained and never tired of explaining the situation to Emily. As always, Emily said that her father, who worked in the funeral business, came home covered in mud on rainy days, and this upset her. Emily was only 12 years old, and she could tell from her father's eyes that he was more tired and sad after funerals on rainy days. She wouldn't go outside on rainy days and would wait for her father. When he came home in the evening, she wanted to spend time with him, but he would come home tired and muddy, which made Emily very sad.

"I don't like the rain at all; my dad gets very tired on rainy days," Emily said. Her mother explained that just as people need to wash, rain washes nature. She said that trees and flowers are nourished by the rain. Although she explained that England's unique natural beauty needed this rain, Emily insisted that she hated the rain. Louise said, "Look, you don't like the rain, but your dad and I met because of it. If it hadn't rained, we wouldn't have gone to that bar and met. And you and your brother wouldn't be here." Emily smiled and said, "Okay, you met and we're here, but that's enough. I don't want rain," and went to her room. Whenever it rained, Emily would retreat to her room and want to be alone. Her father always told her, "Rain is the sky's way of crying, and as it cries, nature smiles. The trees, the animals, and even the seas." "How can that be?" she asked. "The seas don't need water." Tony smiled and said, "Yes, the sea doesn't need water, but it needs renewal." Tony, who had severe asthma, also said, "If it weren't for the rain, I wouldn't be able to breathe easily. The rain relaxes me." Emily responded, "The rain doesn't relax you; on the contrary, when it rains, your clothes get muddy, and you get more tired," and she started to cry. Tony hugged Emily and said, "You are such a beautiful girl with beautiful eyes and face. Crying doesn't suit you; smiling does. Smile with those unique eyes of yours, so I can rest." But Emily cried and went to her room.

After a while, Tony passed away due to respiratory failure. At her father's funeral, she couldn't hold back her tears, but the rain mixed with her tears, hiding them, so it wasn't obvious that she was crying. Smiling as her father had wished, Emily said, "Now the rain will renew you and bring you back to us. Yes, dad, you were right; I should have loved the rain. Today, I started to love the rain because it hid my tears. Now you are my secret rain," she said, "and I thank the rain that mixed with my tears and gave you rest."

We won. Among millions, we were the one who was born — and that alone is a victory worth celebrating. We won the day we were born; may we go on winning for as long as we live. We must win, again and again, and meet death with applause and honour.

Every death is early. Our love is left unfinished each time we lose someone we miss. Maybe it's because we never gave our love the justice it deserved. We sigh, remembering how we once looked forward to seeing the ones we can no longer hold. Can an extraordinary love really be undone by an ordinary one? Was it fate, or simply the rule, that taught our hearts to listen? My heart tells me it's the rule — but still, you are missing. Did you know a famous poet lives on in his page? His words still say: when love ends, the eyes of the heart close, the breath stops — and every death is early.

Life makes us long for the days gone by, even as we look forward to tomorrow. We rush to save today, forgetting it was never a repeat of yesterday. Yesterday is gone. Today is over. Tomorrow may already be too late — or are we simply too impatient?

Today the weather is perfect for writing a poem, my mind is sufficiently tangled, and there is an incredible view in front of me. I can smell my mother's apple pie, and the chorus of a song from my childhood whispers to me as if calling me back to those years. Even though I have a lot of work to do tomorrow morning, I can't help but think about visiting my childhood. Can I return to my bed before it's too late tonight? I've procrastinated life carelessly enough so far, and this time I don't want to delay. But if I go, can I really make it back home by evening? It's worth a try, isn't it?

I must urgently prepare a to-do list and hit the road. First, I should visit my first love, then I must not forget to play with my favorite playmates until we're tired. And there's no harm in causing a little mischief until it's time to go home. As soon as I get home, I'll have to apologize to my family for every moment I've hurt them. And in my journal, I must write in capital letters as advice to my future self: I must not forget that life is the most beautiful gift given to me, that I must wake up every day with a thousand hopes, that I must smile at life despite the bad days.

When my pen finally reaches the page, years after you left, my words no longer kneel before you — they no longer wait for permission to be heard. That day has come. Now, in a single breath, my words run straight to you, without looking left or right. I love you despite the distance, and I long for you without knowing if I'm missed in return. I'll keep laughing, keep smiling, the moment your back is turned — even as I wish for daylight in the middle of night. It's a hopeless kind of waiting, with no reason left to hold onto.

Could you walk toward them, step by step, while they wait for you in your absence — walk without giving up? My God, what kind of writing is this? Can someone who stayed silent beside you become a poet the moment he picks up a pen? Or do you love someone else now? But you once said you couldn't live without me, not even for a moment. What am I supposed to say to that? I hope, at least, that you are loved.

Is there anything like truly understanding someone? Crying with them in their saddest hour, laughing alongside them in their happiest, calming them in their angriest moments — and when they turn the room upside down in their clumsiest, tidying it quietly, without ever making them feel small. Have you ever dreamed of being someone's safest harbour — an embrace they can fall asleep in, whenever they need it? Have you ever thought about loving life itself — accepting every moment, the ups and the downs alike? Loving the tree, the sea, the sun, the rain, without distinction — greeting every season, every month, whether in rain, in snow, or in sunlight?

We are all only guests in this world. Who will remember us thirty, forty years after we're gone? Let's set aside where we're from, what we believe, and simply hold each other — with love, with respect — as if leaving behind a legacy that makes tomorrow gentler for our children. Life is this short. Why do we keep prolonging the hurt between us?

Old is always good. Like an old house, or a car — like a well-aged wine or whisky. And certainly, older people — for they carry the experience of life, the same way age brings out the depth of a fine wine or whisky, like the scent of history merging with memory on an old car or an old house. Every age has its own beauty, but the experience of a life lived is beyond price.

Bugün sen diye doğdu güneş kimsesizlerin, sevgiye muhtaç sokaklarında. Yalnızlık sıradışı, sensizlik kayıp; seninle güzeldi İstanbul. Kalem ile kağıdın en uyumlu yansımasıydı eşgalin, Dize ile mısranın en kafiyeli düetiydi dudakların. Karanlığa inat bir çift ışık misali güneşe ortaktı gözlerin. Bu bahar sen diye açtı çiçekler; Karanfiller, güller, papatyalar, laleler sen diye yaza gülümsediler. Dikenleri batmadı gülün, "sevmiyor" tümcesiyle bitmedi papatya falının hikâyesi.

Doğa seninle güzelleşti, gece ile gündüzün, ay ile güneşin, Kelimelerin bile çözümleyemediği o akıllardaki tek soru, tarif edilemeyen güzelliğindi. Sen diye karalanmaya başladı en güzel resimler, Sen diye silinip silinip tekrar yazıldı en güzel şiirler, Kendi satırlarında boğuldu güzelliğini anlatmaya çalışıp da anlatamayan şairler. Senin için bestelendi en güzel şarkılar, senin için çalındı en güzel melodiler. Senin için doğdu bugün binlerce çocuk, senin için binlerce kişi hayata gözlerini kapadı.

Adım adım savaş yeri sayıldı aşka hasret kalan bütün sevda yolları, Ve ebedi bir ihanet olmalıydı artık aşkı sensiz yaşamak. Faili meçhul bir cinayetin kurbanıydı sevda, yargısız infaza uğramış âşıkların adına. Tutukluluk süresi seninle bitti, ve dört duvar zindanın soğuk parmaklıklarının ardından En büyük teselli sayıldı gözlerinin ışığında, aşka, sevdaya, ebedi mutluluğa merhaba.

Sen giderken o geldi hayatıma, kim bilebilir belki de sen daha gitmemiştin aslında. Evet, en az senin kadar güzeldi onun da gözleri, doğrudur, o da hoş sohbetti ve teni senin için yazdığım mısralarım gibi beni benden ederdi. İnanır mısın, iki kelimenin belini kıralım dediğimiz her vakitte konu senden açılır, ve uzadıkça uzardı yüreklerimizin serzenişleri. Sana dair konuştuğumuz her an bizi birbirimize yakınlaştırırken, sessizlik şarkımız olurdu bağıra çağıra söylenen. Zaman su gibi akıp geçmişti evet, koskoca bir gün olmuştu ayrılalı senden, koskoca bir gün beni yirmi dört saate hapseden.

Ve ben hâlâ onun adını bilmiyordum, sormuyordum, evet, lanet olsun, soramıyordum utancımdan. Ama vakti gelmişti artık tanışmanın, ve daha fazla oyalanmanın ne ona ne de bana bir faydası yoktu. Tutarken ellerimden, kaldırdı başını ve baktı gözlerime uzun uzun, "bu son olsun," dedi, "ilk değildi, ilk değildi belki ama son olacaktı," bunu en az benim kadar o da biliyordu, ve fısıldadı ismini: ben, yalnızlık. Hadi başlasın aşkların en güzeli.

Ucu açık bir sevdaydı bizimkisi, nereye çeksen oraya gelir ve geldiği gibi de asla gitmek bilmezdi; Kimi zaman hasreti sevdirirdi yüreklerimize, kimi zaman ise hasretle özlemeyi. Adını koyamadığımız telaşlarımızın yanı sıra, bir an olsun aklımızdan çıkmak şöyle bir kenara dursun da, Her nefesimizde zikrettiğimiz sevdiklerimiz olurdu sol yanımızda. Doğru söyleyenin dokuz köyden kovulduğu her mecrada, görünmese bile kılavuz istenmezdi aşka dair,

Yüreklerimizin gösterdiği şapkaya çıkartılacak o müthiş performansa. Ve sevmek en yüce ibadetlerimizdendi, yaradandan ötürü yaradılanı kucaklayan bin bir umutla, Zira aşk secdeye varan alnımızın Türkçe mealiydi, gözlerimizin gözlerine değdiği o her anda.

Dün yine konu senden açıldı, hâlâ mı dediler, evet hâlâ dedim...

Ve kalemim dile gelince yıllar sonra gidişinin ardından, Peşi sıra diz çöker satırlarım karşımda, söylenenlere hiç kulak asmadan. Beklenen gün gelmiştir evet, tek solukta sana koşar kelimelerim, sağa sola bakmadan. Nasıl bir ayrılıktır seni sevmek, ama nasıl bir hasrettir ki o özlenmediğini bilmeden özlemek. Gülmek en içten kahkahalarla, evet, o arkasını dönüp giderken gülümseyebilmek.

Sebepsiz, umutsuz bir bekleyiştir geceden gündüzü görmeyi dilemek, Ve gidebilmektir ona koşar adımlarla, o sensizliğe göz kırpmışken pes etmeden yürüyebilmek. Nasıl bir edebiyattır bu, nasıl bir ruh hâlidir ey Rab, yan yanayken lâl olan dili Kaleme vurunca şair mi oluverirmiş hiç insan, Yoksa sende elin mi olmuş ey sevgili, bir an bile bensiz duramazken Ee, diyelim aşk olsun o zaman.

Her defasında yarım kalan sevdalarımızdı özlediklerimiz; Belki de hakkını vermek isteyip de veremediğimizdendir içten içe iç çekişlerimiz. Dört kolla sarılamadığımız sevdiklerimizi dört gözle bekleyişlerimiz; Fevkalâde sevdalarımızın alelade aşklarda betimlenişi olamaz mıydı sizce de. Kader miydi gönlümüze ferman diye dinlettiğimiz,

Nasıl bir çelişkidir mütemadiyen teneffüs ettiğimiz. Peki yaşımız her ne olursa olsun, sorarım size, reşit midir yüreklerimiz. Aşkı kâğıdında yaşayıp da kaleminden bile kıskanırken, ünlü şair bilir misiniz son söz olarak ne demiş: "Aşk miadını doldurunca evlat, gönlün selası verilir ve her ölüm erkendir."

Sen giderken her şey yerli yerindeydi aslında. Saçlarım biraz dağınık, sakallarım uzamış olsa da, Yüreğimin nerede çıkardıysam orada olduğunu biliyordum. Günler, saatler, hatta dakikalar geçmek bilmese de, İyi yönleri de vardı aslında yalnızlığın. Mesela içmek istemediğim hâlde illa bir bardak çay daha diye ısrar eden bir ses yoktu artık hayatımda. İnanır mısın, geceleri üşüyerek uyanmıyorum, çünkü ne yorganı üzerimden çeken, Ne de iyi bilirsin, ben asla horlamam ama inatla horladığım için beni uykumdan uyandıran biri de yok yanımda. Market alışverişlerim her geçen gün biraz daha seyrekleşirken, tek başıma bitiremem diye alamadığım bir çok şey vardı artık. İnanmayacaksın belki ama fazla kilolarımdan kurtuldum. Haklıymışsın, insan isteyince zayıflayabiliyormuş; her nefeste bir tutam yalnızlık yetiyormuş aslında. Biliyor musun, televizyonun kumandası, koltuğun en sevdiğimiz köşesi bana, sadece bana ait artık. O küçücük koltuğa iki kişi sıkışmak çok da akıllıca değilmiş galiba. Kitabın en can alıcı, filmin en heyecanlı yerinde durup dururken gelip de öpen biri olmayınca Hiçbiri yarım kalmıyor, nasıl bir mutlulukmuş, nasıl bir mutluluk bu, inan tarif edemem sana.

Hafta sonları her zamanki gibi iniyorum sahile, takıyorum kulaklığımı ve hafif tempoda yürüyorum. Yürürken müzik dinlemek, seninle birlikte ya da telefonda konuşarak yürümekten çok daha keyifliymiş; hem de "senin istediğin, benim istediğim" demeden, sevdiğin müziği dinlemek, şarkı bitmeden bir diğerine geçmek, "kulakların çınlasın, çocuklaşma," derdin ya, Ben doyasıya çocuklaşmayı özlemişim oysa. Görmeni çok isterdim, lanet olsun, keyfime diyecek yok bu ara. Sanırım sende de en az benim kadar her şey yolunda. İyi ki ayrılmışız be, bekârlık sultanlıkmış sonuçta. Bilirsin, hafızam çok iyi değildir, ama sanırım dokuz Kasım'dı, saat yediyi ya beş geçiyordu ya da altı, hava yağdı yağacak gibiydi. Kahveni bu sefer çok hızlı içmiş, sigaranı iki nefeste bitirip "artık kalkmam gerekiyor," demiştin. Siyah kazağın vardı üstünde, o bir türlü sevemediğin kazağın; aslında kazakla herhangi bir alıp veremediğin yoktu, bilirim, "siyah matem rengi," derdin, ama o gün neden giydiğine hiç anlam verememiştim. Gözlerinden iki damla yaş süzülmüş ve hemen kalkıp uzaklaşmıştın yanımdan.

Bilirsin işte, hafızam pek iyi değildir, dakikası dakikasına hayal meyal hatırlıyorum ben de o günü. Senden sonra bir kaç saat kalkamadım oturduğum yerden, bir kaç saat, ve bir kaç gün eve uğramadım. Sokak sokak dolandım gezdiğimiz yerleri, bakma hâlâ dolanıyorum aslında, bitmedi biliyor musun, hâlâ gidemediğim bir çok yer var; çok değil aslında, iki sene dört ay on iki gün oldu ayrılalı, sanırım üç saat sekiz dakikası da var. Tamam tamam, söylenme, söylenme, hemen, takvimini tuttuğum yok, hiçbir şeyin aklımda kalmış sadece. Dün bir değişiklik yapıp bir an olsun düşünmemeyi denedim seni, "bir an," deyip geçme sakın, çok uzun sürdü. Sonra kendimle takışıp seninle yatıştırdım etraftaki benleri. Yaza çize saçmalıyordum belli ki, ve toparladım aklımdan geçenleri. Eğri oturup doğru konuşma vakti gelmişti evet, kim bilebilir, belki de biz bilememiştik birbirimizin kıymetini, Oysa ne kadar zor olabilirdi ki "seni seviyorum," demesi saatler, seni gösterip yalnızlık nefesimi kesti keseli, çıkardığım yerde bulamıyorum yüreğimi.

Hayat, her geçen gün size onu aratmaya başlatır. Göz ucuyla da olabilir bu arayış, kim bilebilir, belki de günlerinizi, haftalarınızı alır. Evet, kaybolan bir eşyanız değildir o, lakin gençliğinizi sığdırdığınız en anlamlı cümleniz, Bedeninizi saran en iyi kucaktır yokluğunu hissettiğiniz. Bir bakış size onu hatırlatırken, bilinmez hangi söz hâlâ sizde onu yaşatır.

Hayat, iki dudağımızın arasında kaldığı vakitte kısaydı aslında; Evet kadar uzak, hayır kadar yanı başımızda. Kelimelerimizin sürçülisan ettiği o mendebur akşamlarda, Tanıdık bir duyguydu hissettiklerimiz yedi yabancı kollarda. Kiminin gözleriydi neşemize neşe katıp da yarınımızı hayra yorduran, Kiminin ise gülüşü bizi bizden alan. Kalem ile kağıdın en iyi düetiydi yaşadıklarımız, anlatsak roman olurdu belki de bağıra çağıra okunan.

Kim bilebilir belki de nasır tutarken duygularımızı, sağır oluvermişti kalplerimiz, Ve sesi kısılmıştı gözlerimizin, "ey aşk," diye bağırmaktan. Evet evet, vakti gelmişti artık ayrılığın, ve gıyabında yaşadığımız aşklarımızın bazen faili meçhulleri, Bazense azmettireniydik gözünün yaşına bakmadan.

Hayat senden aldıklarını asla geri vermez, derdi babam, Ve bir gün bizi bizden de alıp gidecek, derdi. Ne zaman kendimi ona bir adım yaklaştırsam...

Miadı dolan her sevdanın bahanesi olmuşken muhtelif tecrübeler, Dünden bugünü her daim ayıran tek gerçek zamandı, amma velakin sap ile samanı karıştırmadan, ah, bir fark edebilseydik eğer. Her insan mutlu etmekteydi aslında bir diğerini, tut ki sana gelişiyle yaşatmayı koymuş aklına, bana ise gidişiyle meğer. Vazgeçmeyi bilemediğimizden olabilir miydi sizce yaşadığımız anlık çelişkiler. Tecrübe dediğin yaş ile değil, yaşanmışlıklar ile doğru orantılı değil miydi yoksa.

Sorarım size, sözüm ona, yeri geldiği zaman bir sıfırdan büyük değildiyse eğer, Kulaktan dolma tecrübeler miydi bu zamana dek edindiğimiz bilgiler. Anı anına tutmayan insanların, akşamından sabahına kandığımız umutların, Yeri gelmişken edinilmiş sevdaların, geldikleri gibi gitmeleri neyin telaşıdır. Var mıdır bir bileniniz kaç yanlış bir kalbi götürmekteydi misal, Ve aşk ne zaman alelade karakter ile bizi gafil avlamaktan vazgeçer.

Aşk üstüne bir şeyler karalamaya başladım, dilimin döndüğü, aklımın yettiği kadarıyla, Koskoca bir güne sığdırıp da hüzünlerimizden arındırdığımız yarınlarımız adına. Gözleri olsa gerek böylesi satırları yazmamı sağlayan, Ya da tenimi, aklı firarımın başlangıcında kelimelerime kapris yaptıran umarsızca. Kelime oyunu da yok artık bu aşkta, Yüreğimden satırlara âdeta boşluk doldurmaca. Hüznün alfabesi yasak, ayrılık kelimesi yok bu oyunda, Seven hep kazanan olur, sevilen ise oyunun tüccarı aslında.

Entró en mi vida justo cuando tú te ibas, quién sabe, quizás aún no te habías ido del todo. Sí, sus ojos eran tan hermosos como los tuyos, la conversación también fue agradable, y su piel me embriagó, como me pasaba cuando escribía para ti. ¿Sabes que cada vez que decíamos "hablemos un poco", el tema siempre eras tú, y los reproches de nuestros corazones se hacían cada vez más largos? Cada vez que hablamos de ti nos acerca más, y el silencio se convierte en nuestra canción no cantada. El tiempo pasa como el agua, sí, hace ya un día entero que te fuiste, un día entero me ha encerrado en veinticuatro horas. Y aun así, todavía no sé su nombre, maldición, no pude preguntar por vergüenza. Pero llegó el momento en que teníamos que encontrarnos, seguir perdiendo el tiempo ya no servía ni para él ni para mí. Mientras sostenía mis manos, levantó la cabeza y me miró a los ojos durante mucho tiempo. Dijo: "Esta es la última vez, no fue la primera, pero será la última." Susurró su nombre: "Me llamo soledad, que comience, el más hermoso de los amores." ─── Si nuestra traducción contiene algún error, les pedimos disculpas.

Il est entré dans ma vie au moment même où tu partais, qui sait, peut-être n'étais-tu pas encore vraiment partie. Oui, ses yeux étaient aussi beaux que les tiens, la conversation était agréable aussi, et sa peau m'a enivré, comme cela m'arrivait quand j'écrivais pour toi. Crois-tu que chaque fois que nous disions "parlons un peu", le sujet était toujours toi, et les reproches de nos cœurs s'allongeaient à chaque fois. Chaque fois que nous parlons de toi, cela nous rapproche, et le silence devient notre chanson non chantée. Le temps passe comme l'eau, oui, cela fait déjà un jour entier que tu es partie, un jour entier m'a emprisonné dans vingt-quatre heures. Et pourtant, je ne connais toujours pas son nom, zut, je n'ai pas pu demander par pudeur. Mais le moment est venu où nous devions nous rencontrer, perdre encore du temps ne servait plus ni à lui ni à moi. En tenant mes mains, il a levé la tête et a longuement regardé dans mes yeux. Il a dit : "C'est la dernière fois, ce n'était pas la première, mais ce sera la dernière." Il a chuchoté son nom : "Je m'appelle solitude, que cela commence, le plus bel des amours." ─── Si notre traduction comporte une erreur, nous vous prions de nous en excuser.

Entrou na minha vida justamente quando tu partias, quem sabe, talvez ainda não tivesses realmente partido. Sim, os seus olhos eram tão bonitos quanto os teus, a conversa também foi agradável, e a sua pele embriagou-me, como acontecia quando eu escrevia para ti. Acreditas que, sempre que dizíamos "vamos conversar um pouco", o assunto era sempre tu, e as queixas dos nossos corações se alongavam cada vez mais? Cada vez que falamos de ti, isso nos aproxima, e o silêncio torna-se a nossa canção não cantada. O tempo passa como água, sim, já passou um dia inteiro desde que partiste, um dia inteiro aprisionou-me em vinte e quatro horas. E, ainda assim, ainda não sei o seu nome, droga, não consegui perguntar por vergonha. Mas chegou a hora em que tínhamos de nos encontrar, perder mais tempo já não servia nem a ele nem a mim. Enquanto segurava as minhas mãos, ergueu a cabeça e olhou longamente nos meus olhos. Disse: "Esta é a última vez, não foi a primeira, mas será a última." Sussurrou o seu nome: "Chamo-me solidão, que comece, o mais belo dos amores." ─── Se a nossa tradução contiver algum erro, pedimos desculpa.

دخل حياتي بينما كنتِ ترحلين، من يدري، ربما لم تكوني قد رحلتِ بعد؟ نعم، كانت عيناه جميلتين مثل عينيكِ، وكان الحديث لطيفًا أيضًا، وأسكرني ملمس بشرته، كما كان يحدث حين كنت أكتب لأجلكِ. هل تصدقين أننا في كل مرة قلنا فيها: «لنتحدث قليلًا»، كان الحديث عنكِ، وكان عتاب قلوبنا يطول في كل مرة؟ كل مرة نتحدث فيها عنكِ، تقرّبنا أكثر، ويصبح الصمت أغنيتنا التي لم تُغنَّ بعد. يمضي الوقت كالماء. نعم، مضى يوم كامل منذ رحيلكِ، يوم كامل سجنني في أربع وعشرين ساعة. ومع ذلك، ما زلت لا أعرف اسمه. اللعنة، لم أستطع أن أسأل خجلًا. لكن جاء الوقت الذي كان لا بدّ فيه أن نلتقي، فلم يعد إضاعة المزيد من الوقت مفيدًا له أو لي. وبينما كان يمسك يدي، رفع رأسه ونظر في عينيّ طويلًا. قال: «هذه هي الأخيرة. لم تكن الأولى، لكنها ستكون الأخيرة.» ثم همس باسمه: «اسمي الوحدة. فلتبدأ أجمل أنواع الحب.» ─── نعتذر إن شابت ترجمتنا هذه أي خطأ أو زلة قلم.

वह मेरे जीवन में तब आया जब तुम जा रही थीं, कौन जाने, शायद तुम अभी गई भी नहीं थीं। हाँ, उसकी आँखें भी तुम्हारी आँखों जितनी ही खूबसूरत थीं, बातचीत भी अच्छी लगी, और उसने मुझे वैसे ही मदहोश कर दिया जैसे तुम्हारे लिए लिखते समय होता था। क्या तुम्हें विश्वास है, जब भी हमने कहा "चलो बात करते हैं", विषय हमेशा तुम्हीं होती थीं, और हमारे दिलों की शिकायतें हर बार लंबी होती गईं। जब भी हम तुम्हारी बात करते हैं, हम एक-दूसरे के करीब आ जाते हैं, और खामोशी हमारा अनगाया गीत बन जाती है। समय पानी की तरह बहता है, हाँ, तुम्हें गए पूरा एक दिन हो गया है, एक पूरे दिन ने मुझे चौबीस घंटों में कैद कर लिया है। फिर भी, मुझे अब तक उसका नाम नहीं पता, धिक्कार है, शर्म के मारे पूछ न सका। पर वह वक़्त आया जब हमें मिलना ही था, अब और समय गँवाना न उसके लिए फ़ायदेमंद था, न मेरे लिए। मेरे हाथों को थामे हुए, उसने अपना सिर उठाया और देर तक मेरी आँखों में देखा। उसने कहा, "यह आख़िरी है, यह पहली नहीं थी, पर यह आख़िरी होगी।" उसने धीरे से अपना नाम फुसफुसाया, "मेरा नाम है तनहाई — इसे शुरू होने दो, सबसे खूबसूरत प्रेम।" ─── यदि इस अनुवाद में कोई भूल हुई हो, तो हमें क्षमा करें।

它闯入我的生命，恰逢你离去之时。谁知道呢，也许你还没有真正离开？ 是的，它的眼睛和你的一样美丽，与它交谈也十分愉快。它令我沉醉，一如当年我为你写诗的时候。 你相信吗？每当我们说 "聊聊吧"，话题总绕不开你，我们心底的埋怨，也一次比一次绵长。 每一次谈起你，都让我们愈发亲近，沉默，成了我们无声的歌。 时光如水流逝。是啊，你离开已经整整一天，这一日，将我囚禁在二十四小时之内。 可我至今还不知道它的名字。该死，我羞于开口。 但时机已至，我们终须相见。继续拖延，于它、于我，都毫无意义。 它握住我的双手，抬起头，久久凝视我的双眼。 它说："这是最后一次。虽非初次，却会是最后一次。" 它轻声报出自己的名字："我叫孤独。让它开始吧 —— 这最美的爱。" ─── 若翻译中有疏漏或不当之处,恳请见谅。

È entrato nella mia vita proprio mentre tu te ne andavi, chissà, forse non te ne eri ancora davvero andata. Sì, i suoi occhi erano belli quanto i tuoi, anche la conversazione era piacevole, e la sua pelle mi ha inebriato, come accadeva quando scrivevo per te. Credi che ogni volta che dicevamo "parliamo un po'", il discorso fosse sempre su di te, e i rimproveri dei nostri cuori si allungassero ogni volta di più. Ogni volta che parliamo di te ci avviciniamo di più, e il silenzio diventa la nostra canzone non cantata. Il tempo passa come l'acqua, sì, è passato un giorno intero da quando sei andata via, un giorno intero mi ha imprigionato in ventiquattro ore. Eppure, ancora non conosco il suo nome, dannazione, non sono riuscito a chiederlo per vergogna. Ma è arrivato il momento in cui dovevamo incontrarci, perdere ancora tempo non serviva più né a lui né a me. Mentre teneva le mie mani, ha alzato la testa e mi ha guardato a lungo negli occhi. Ha detto: "Questa è l'ultima volta, non è stata la prima, ma sarà l'ultima." Ha sussurrato il suo nome: "Mi chiamo solitudine, che cominci, il più bello degli amori." ─── Se la nostra traduzione contiene qualche errore, ce ne scusiamo.

Es kam in mein Leben, gerade als du gingst, wer weiß, vielleicht warst du noch nicht wirklich fort. Ja, seine Augen waren genauso schön wie deine, das Gespräch war auch angenehm, und seine Haut berauschte mich, so wie es geschah, als ich für dich schrieb. Glaubst du, jedes Mal, wenn wir sagten "lass uns ein wenig reden", ging es immer um dich, und die Vorwürfe unserer Herzen wurden jedes Mal länger. Jedes Mal, wenn wir über dich sprechen, bringt es uns näher zusammen, und die Stille wird zu unserem ungesungenen Lied. Die Zeit vergeht wie Wasser, ja, es ist schon ein ganzer Tag her, seit du gegangen bist, ein ganzer Tag hat mich in vierundzwanzig Stunden gefangen. Und doch kenne ich seinen Namen immer noch nicht, verdammt, ich konnte vor Scham nicht fragen. Aber die Zeit kam, in der wir uns treffen mussten, noch mehr Zeit zu verlieren, nützte weder ihm noch mir. Während es meine Hände hielt, hob es den Kopf und sah mir lange in die Augen. Es sagte: "Das ist das letzte Mal, es war nicht das erste, aber es wird das letzte sein." Es flüsterte seinen Namen: "Ich heiße Einsamkeit, lass es beginnen, die schönste aller Lieben." ─── Sollte unsere Übersetzung einen Fehler enthalten, bitten wir um Nachsicht.

Оно вошло в мою жизнь как раз тогда, когда ты уходила, кто знает, может быть, ты ещё не совсем ушла. Да, его глаза были так же прекрасны, как твои, разговор тоже был приятным, и его кожа опьяняла меня, как это было, когда я писал для тебя. Веришь ли ты, что каждый раз, когда мы говорили "давай немного поговорим", речь всегда шла о тебе, и упрёки наших сердец становились всё длиннее. Каждый раз, когда мы говорим о тебе, это сближает нас, и молчание становится нашей неспетой песней. Время течёт как вода, да, прошёл уже целый день с тех пор, как ты ушла, целый день заключил меня в двадцать четыре часа. И всё же я до сих пор не знаю его имени, чёрт возьми, я не смог спросить от стыда. Но пришло время, когда нам пришлось встретиться, терять больше времени уже не имело смысла ни для него, ни для меня. Держа мои руки, оно подняло голову и долго смотрело мне в глаза. Оно сказало: "Это последний раз, это был не первый, но он будет последним." Оно прошептало своё имя: "Меня зовут одиночество, пусть начнётся самая прекрасная из всех любовей." ─── Если в нашем переводе есть ошибка, просим прощения.

Het kwam mijn leven binnen net toen jij vertrok, wie weet, misschien was je nog niet echt weg. Ja, zijn ogen waren net zo mooi als de jouwe, het gesprek was ook aangenaam, en zijn huid maakte me dronken, zoals het gebeurde toen ik voor jou schreef. Geloof je dat elke keer als we zeiden "laten we even praten", het onderwerp altijd jij was, en de verwijten van onze harten elke keer langer werden? Elke keer dat we over jou praten, brengt het ons dichter bij elkaar, en stilte wordt ons ongezongen lied. De tijd gaat voorbij als water, ja, het is al een hele dag geleden dat je vertrok, een hele dag heeft me gevangen gehouden in vierentwintig uur. En toch weet ik zijn naam nog steeds niet, verdorie, ik kon het niet vragen uit schaamte. Maar de tijd kwam dat we elkaar moesten ontmoeten, nog meer tijd verspillen had geen zin meer, niet voor hem, niet voor mij. Terwijl het mijn handen vasthield, hief het zijn hoofd op en keek lang in mijn ogen. Het zei: "Dit is de laatste keer, het was niet de eerste, maar het zal de laatste zijn." Het fluisterde zijn naam: "Ik heet eenzaamheid, laat het beginnen, de mooiste van alle liefdes." ─── Mocht onze vertaling een fout bevatten, dan bieden wij onze excuses aan.

Wszedł w moje życie właśnie wtedy, gdy odchodziłaś, kto wie, może jeszcze naprawdę nie odeszłaś. Tak, jego oczy były tak piękne jak twoje, rozmowa też była przyjemna, a jego skóra mnie oszołomiła, tak jak wtedy, gdy pisałem dla ciebie. Czy wierzysz, że za każdym razem, gdy mówiliśmy "porozmawiajmy chwilę", temat zawsze dotyczył ciebie, a wyrzuty naszych serc stawały się coraz dłuższe? Za każdym razem, gdy mówimy o tobie, zbliża nas to do siebie, a cisza staje się naszą niezaśpiewaną piosenką. Czas płynie jak woda, tak, minął już cały dzień, odkąd odeszłaś, cały dzień uwięził mnie w dwudziestu czterech godzinach. A jednak wciąż nie znam jego imienia, cholera, nie mogłem zapytać ze wstydu. Ale nadszedł czas, kiedy musieliśmy się spotkać, dalsze tracenie czasu nie miało już sensu ani dla niego, ani dla mnie. Trzymając moje dłonie, uniósł głowę i długo patrzył mi w oczy. Powiedział: "To jest ostatni raz, nie był pierwszym, ale będzie ostatnim." Wyszeptał swoje imię: "Nazywam się samotność, niech się zacznie, najpiękniejsza z miłości." ─── Jeśli w naszym tłumaczeniu jest błąd, przepraszamy za niego.

Det kom in i mitt liv precis när du var på väg att gå, vem vet, kanske hade du inte riktigt gått ännu. Ja, dess ögon var lika vackra som dina, samtalet var också trevligt, och dess hud berusade mig, precis som det hände när jag skrev för dig. Tror du att varje gång vi sa "låt oss prata lite", handlade det alltid om dig, och våra hjärtans förebråelser blev längre och längre varje gång? Varje gång vi pratar om dig för det oss närmare varandra, och tystnaden blir vår osjungna sång. Tiden går som vatten, ja, det har redan gått en hel dag sedan du gick, en hel dag har fängslat mig i tjugofyra timmar. Och ändå vet jag fortfarande inte dess namn, fan, jag kunde inte fråga av skam. Men tiden kom när vi var tvungna att träffas, att slösa mer tid tjänade varken det eller mig längre. Medan det höll mina händer, lyfte det huvudet och såg länge in i mina ögon. Det sa: "Detta är sista gången, det var inte den första, men det blir den sista." Det viskade sitt namn: "Jag heter ensamhet, låt det börja, den vackraste av alla kärlekar." ─── Om vår översättning innehåller något fel ber vi om ursäkt.